නිසරු වූ මේ සසර

සසර නම් මිරිගුවෙහි
දිවිය සොයමින් දුවන
අසරණ වූ දනන් වෙමු 

දුක නසන මග නොදත්

දහස් වර ලැබී ඇත

ඔටුණු සක්විති වරම්
හිගා කා දුගී වී
මිය යන්න ඇත අපත්

පැළඳුවත් නෙක කිරුළු

ලබා අභිමන් මහත්

කුමටදෝ මේ කිසිත්

ගෙන යන්න බැහැ ඉතින්

නිසරු බව දැන දැනත්

කුමට ලොබ වනු තවත් 

නොපමාව දිරි වඩමු

සසර කෙටිවන ලෙසින්....

හිරු කුමරි

හිමිදිරිය පාන්දර
මිදුමේ දැවටිලා
නුඹ ඇවිත් ගත වීද
නොදැනීම බොහො වෙලා...

පමා වූ නිසාදෝ
නුඹ බොහොම සැර වෙලා
බොහෝ කෝපෙන් වගේ
රවයි මා දෙස බලා...

පුරා දෙපැයක් තුරා
බසය කොටනා නියා
කෙලෙස මා ඉවසම්ද
නුඹේ ඔය සැර මහා...

ලබන්නට ඔබේ කමා
සවස සෙව්වෙමි මෙමා
නුඹ ගිහින් නොකියාම
ගණදුරක මා තබා...

හෙට දිනේ අළුයමින්
පිබිද මම එනතුරා
ඉදින් මා හිරු කුමරි
හිරු කිරණ නොම යොමා...

ඈ ගිහින් නොකියාම

අහස වැහි බරව හිඳ
පොළොව රත් වී නැගෙන
දාහයට තිත තබන
ඈ ගිහින් නොකියාම...

නිසා ඒ දුක් සුසුම
කදුලැල්ල නෙත නැගෙන
නුඹ ගියා රැගෙන මා
සතු එකම මද පවන...

කිසිදාක නොම විලස
අළුයමින් කතා කොට
ගෙන්නුවා මා මෙලෙස
පණ ගන්න යළි ඇයට...

අහෝ එය ඛේදයකි
නොමැත සුසුමන් ඇයට
පණ දෙන්න නම් ඕන
වයර් මිටියක් එයට...

අටවලා වයර් පොඩි
පණ දුන්න යළි ඇයට
ගෙනෙන්නට මද පවන
දැන් ඇයට පුළුවන්ය...

රැගෙන ඔබේ ඈ නැවත
නොකර මා පිස්සෙක්ව
ඉතිං අක්කේ දෙන්න
මගෙ විදුලි පංකාව...