අහස වැහි බරව හිඳ
පොළොව රත් වී නැගෙන
දාහයට තිත තබන
ඈ ගිහින් නොකියාම...
නිසා ඒ දුක් සුසුම
කදුලැල්ල නෙත නැගෙන
නුඹ ගියා රැගෙන මා
සතු එකම මද පවන...
කිසිදාක නොම විලස
අළුයමින් කතා කොට
ගෙන්නුවා මා මෙලෙස
පණ ගන්න යළි ඇයට...
අහෝ එය ඛේදයකි
නොමැත සුසුමන් ඇයට
පණ දෙන්න නම් ඕන
වයර් මිටියක් එයට...
අටවලා වයර් පොඩි
පණ දුන්න යළි ඇයට
ගෙනෙන්නට මද පවන
දැන් ඇයට පුළුවන්ය...
රැගෙන ඔබේ ඈ නැවත
නොකර මා පිස්සෙක්ව
ඉතිං අක්කේ දෙන්න
මගෙ විදුලි පංකාව...
No comments:
Post a Comment